Goede stress is gezond

Geschreven op 12 december 2011
‘Goede stress is gezond’
door: Alice en Xavier Zeilinga

Claude is het gelukkigst als hij mag opereren. Als hartchirurg met twintig jaar ervaring staat hij aan het hoofd van een centrum voor bypassoperaties. Hoe moeilijker de operatie is, hoe sneller en nauwkeuriger hij te werk moet gaan. En hoe meer Claude in zijn element is.

Als de adrenaline door zijn lijf stroomt, houdt hij het hoofd moeiteloos koel. Zijn hersenen geven hem het gevoel dat hij helderziend is, zijn handen lijken vanzelf te doen wat ze moeten doen. Dit soort ervaringen heeft hij nooit buiten de operatiekamer. Bij Marieke gebeurt het vlak voordat het doek van het toneel wordt opgehaald. Ze staat meer dan twintig jaar op de planken, maar voelt toch nog altijd hoe haar hart op hol slaat, haar keel wordt dichtgeknepen en haar handen klam worden van het zweet. Ze haat die plankenkoorts, die ze maar niet kwijtraakt. Toch weet Marieke dat dit noodzakelijk is. Voor anderen gebeurt het als ze in het openbaar spreken, van een steile helling skiën met een parapente van een hoge rots afspringen. Ze focussen zich en raken in een bijzondere, zowel fysieke als mentale toestand, waarbij ze volledig op scherp komen te staan. Fysiologisch gezien schiet hun lichaam dan in de stress: hun hart gaat vlugger kloppen, hun bloeddruk en spierspanning lopen op en de adrenaline en de cortisol stromen door hun lijf. Maar bij de chirurg, de actrice en de sporters is er geen sprake van ‘slechte stress’, in de negatieve zin waarin de term vaak gebruikt wordt. In hun geval is er juist sprake van ‘goede stress’. Dit is een reactie van het lichaam dat zich zo goed mogelijk op een ongewone situatie, een uitdaging, probeert in te stellen.

Het verschil tussen ‘goede en slechte stress’ heeft niet zozeer te maken met hormonen of hartkloppingen als wel met psychologische factoren. Zonder stress worden we niet gestimuleerd. Onze competenties en ons reactievermogen worden onvoldoende aangesproken , waardoor we die ook niet optimaal kunnen gebruiken. Wanneer we worden geconfronteerd met iets wat onze capaciteiten te boven gaat – een toets waarop we niet zijn voorbereid, een overstroming, een aanslag – voelen we vooral de gevolgen van slechte stress. En helemaal als zo’n situatie lang aanhoudt en we er niets aan kunnen doen. Maar als we tegen de situatie zijn opgewassen, wanneer we zin hebben om ons beste beentje voor te zetten voor iets wat binnen ons bereik ligt, neemt de fysiologische stress snel af als we de zaak eenmaal onder controle hebben. Dan hebben we het over een beproeving die we doorstaan hebben of zelfs een overwinning… een situatie waar we sterker uit naar voren zijn gekomen.

Als we een mislukking – een gebeurtenis die we doorgaans als deprimerend en verschrikkelijk ervaren – willen omzetten in een beproeving waar we sterker uitkomen, dienen we ten eerste bewust de keuze hebben gemaakt om de confrontatie aan te gaan, ten tweede de noodzakelijke capaciteiten bezitten om opgewassen te zijn tegen wat er van ons geëist gaat worden en ten derde de juiste steun van onze omgeving krijgen, zowel tijdens als na de beproeving .

We waren al bekend met posttraumatische stress als gevolg van een overheersende negatieve streservaring. Nu ontdekken we het fenomeen posttraumatische wijsheid. Een wijsheid die voortkomt uit nieuwe perspectieven – kennis, acceptatievermogen- die uit de beproevingen van het leven kunnen ontstaan en zo een reinigende werking kunnen hebben. Auteur: David Servan-Schreiber Bron : ODE voor intelligente optimisten

December, de tijd van reflectie en vooruitzien

Geschreven op6 december 2011
‘December, de tijd van reflectie en vooruitzien’
door: Xavier Zeilinga

Tijdens een congres voor leidinggevende functionarissen van de vijftien grootste bedrijven van de Verenigde Staten moest een oude professor van de Ecole Nationale d’Administration Publique een masterclass over time management geven. De heren hadden vijf van dat soort masterclasses per dag, dus de oude professor had maar één uur om zijn kennis ‘over te dragen’.

Staande voor deze elite (welke klaar zaten om alles op te schrijven wat deze expert hen zou gaan leren), keek de professor hen één voor één aan. En sprak toen langzaam: We gaan een experiment doen.

Van onder een tafel, die hem scheidde van zijn belangrijke leerlingen, haalde hij een enorme glazen Masonpot met meer dan 4 liter inhoud tevoorschijn, die hij voorzichtig op tafel zette. Vervolgens stopte hij er zorgvuldig een twaalftal keien, zo groot als tennisballen, één voor één in de pot zodat er werkelijk niet één meer bij kon.

Toen keek hij zijn leerlingen aan en vroeg: ‘Is de pot nu vol?’

Waarop ze allen antwoorden: ‘ja’

Hij wachtte een aantal seconden en strak ‘echt waar?’

Hij boog zich weer voorover om onder tafel een zak kiezelstenen te pakken. Heel voorzichtig goot hij de inhoud van de zak over de keien in de pot, die hij daarna langzaam heen en weer bewoog. De kiezelstenen gleden tussen de keien tot op de bodem van de pot. Weer keek hij zijn toehoorders aan en sprak:’Is deze pot nu vol?’

Deze keer begonnen de briljante leerlingen iets door te krijgen en één van hen antwoordde: ‘waarschijnlijk niet’.

Weer dook de oude professor onder tafel en haalde een zak zand tevoorschijn die hij in de pot goot. Het zand verdeelde zich tussen de keien en de kiezelstenen en nogmaals vroeg de professor: ‘Is de pot nu vol?’. De leerlingen antwoorden in koor: ‘Nee!’.

De professor nam een kan met water van de tafel en goot deze vervolgens leeg totdat de pot tot aan de rand gevuld was. Toen vroeg hij; ‘welke grote waarheid wordt er in dit experiment bewezen?’

Denkende aan het onderwerp van de masterclass zei één van de moedigere leerlingen: ‘het bewijst dat, zelfs al is de agenda nog zo vol, we als we willen, er altijd nog wel een afspraak bij kunnen maken en dus toch altijd nog tijd hebben om meer te doen dan we al doen.”

‘Nee’ zei de oude professor. ‘dat is het niet’
Deze proef bewijst dat als we niet eerst de grote keien in de pot stoppen we ze er naderhand nooit meer in krijgen.’

Het werd heel stil in de klas, terwijl iedereen nadacht over de vanzelfsprekendheid van deze stelling.

De professor zei vervolgens: ‘wat zijn uw grote keien in uw leven?’
Uw gezondheid ?, uw partner?, uw kinderen?, uw familie?, uw vrienden of vriendinnen?, uw dromen verwezenlijken?, datgene doen waarvan u houdt?, leren?, een goede zaak verdedigen?, een ontspannen leven leiden?, de tijd nemen om… ?

Wat u mag onthouden is, dat het belangrijk is dat u in uw leven begint met de grote keien in de pot te stoppen, anders loopt u het risico dat uw leven niet slaagt. Als u voorrang geeft aan kleinigheden (kiezels tenen en zand) zal uw leven gevuld zijn met details en zult u geen tijd meer over hebben voor de belangrijke dingen des levens.

Dus, vergeet nooit uzelf de vraag te stellen: Wat zijn de grote keien in mijn leven? Als u dat weet, kunt u ze als eerste in uw levenspot stoppen.

Met een vriendelijke geste groette hij zijn pupillen en verliet het lokaal.

‘Vrouwen en mannen in gesprek…

Geschreven op 26 november 2011
‘Vrouwen en mannen in gesprek…’
. altijd goed voor een grap of gulle lach. 

door: Alice Zeilinga-Gerritsen

Tip voor de vrouw

Tijdens trainingen, coachgesprekken of in onze praktijk komen we regelmatig situaties tegen, waarin het weer duidelijk wordt dat mannen geheel anders communiceren dan vrouwen. Vrouwen communiceren doorgaans veel meer met hints en signalen i.p.v. dat ze direct en duidelijk uitspreken wat ze willen of verwachten van een ander. Ze vinden dat anderen, en dus ook mannen, die hints en signalen maar moeten snappen. Vrouwen onderling zijn hier wel fantastisch goed in. Ja en ik kan het weten, ik ben zelf een vrouw.

Neem als voorbeeld een vrouw die een boek op de trap legt (met de bedoeling dat de eerst volgende die naar boven loopt, dit boek meeneemt en in de boekenkast zet). De man loopt vervolgens keer op keer de trap op en af en de irritatie van de vrouw stijgt per keer, omdat het boek blijft liggen. De vrouw wordt boos en de man, in totale verwarring begrijpt er niets van.

In de boosheid en de emotie wordt dan vaak uitgesproken wat het probleem is en zo kan de man begrijpen wat hij eigenlijk had moeten raden. Dit nog buiten het feit dat de man wellicht geïrriteerd is naar de vrouw, want; wie legt er nu een boek op de trap… levensgevaarlijk als je daarop stapt…

Kortom: de enige oplossing voor dit en soort problemen is dat de vrouw schakelt naar de communicatiestijl van de ontvanger van haar bericht (lees = de man).

Dus zeg direct en duidelijk wat je wilt. Een man snapt onmogelijk de signalen en hints die je probeert uit te zenden. Voorkom teleurstelling en spreek dan uit dat je een boek op de trap hebt gelegd en dat, als hij eerder naar boven gaat dan jij, je wilt dat hij het boek meeneemt en in de boekenkast zet… Let op: Zeg dat laatste erbij, want anders ligt het boek straks boven aan de trap… 

Het devies: Spreek uit wat je wens is en geloof me, hij zal het met alle plezier doen. Het leven kan zo simpel zijn als je maar bereid bent naar jezelf te kijken!!!!